دم به دم

زمانه

2011-08-18T21:55:00.003+01:00

چاره نمانده

ستاره را خاموش کن

شب را روشن

که دلِ من آشوب است

زمانه سرکش شده !

عکس خودم

گذشته

2011-07-27T22:50:00.002+01:00

گذشته یعنی همه چیز

یعنی تو

یعنی من

یعنی تمامِ درختانِ انگورِ "گریز"

یعنی تمام یواشکی ها و تمام شمع ها

یعنی انتظار

یعنی شمردن ثانیه های ندیدن ات

گذشته یعنی حسرت

یعنی حریمِ رفاقت

یعنی لذتِ زنگِ تلفن

***

گذشته یعنی همه چیز

یعنی من

یعنی تو

یعنی تمام خواب هایی که ندیده ، پریدند

عکس : خودم

ابتذال

2011-01-15T21:24:00.005Z

دلم ابتذال می خواهد!

فارغ از ترسِ قضاوت

تخمم هم نیست که در تونس نیمچه انقلابی شده ، باز هواپیما افتاده و یا مشروطه چه شد که به گه کشیده شد

حتی حوصله پازلِ پدر خوانده ها را هم ندارم.

ترويج اباحه‌گري و نمادهاي يك فرقه منحرف جنسي در نمايش تئاترشهر بهترین خبر این روزهاست !!!

دلم ابتذال می خواهد

می خواهم بخوانم :

« به یک ناز ِ نگاهِت ، بهار می یاد دوباره »

با یک ریتم شش و هشت غلیظ!

عکس : صحنه ای از نمایش هدا گالبر . با یادی از وحید رهبانی و هنریک ایپسنِ بزرگ که این روزها در گور می لرزد.

تاریخِ منگ

2011-01-01T21:41:00.003Z

خوابِ عمیقی بود

تمام این روزهای یخ زده که در هیاهوی تیک تاک ثانیه ها گذشت.

یکبارِ دیگر گمشو

ای کسالتِ زبر

که از مالشِ شب بر تمام باکرگی ها

چندش آورتری

اینجا همه آگاه اند

همه کتاب می خوانند ، آن هم از آن کتاب های پر دغدغۀ جامعه ناشناسی

اینجا کسی فریب نمی خورد به غیر از همه !

اینجا حماسه می سازند

و تو ای گرگینۀ خون پرست

حماقت نکن

رویاها را بر هم نزن!

***

همه چیز مریض می شود

در هیاهوی صبح های غضب کرده

* تصویر : نقاشی از پُل گوگن

برای ایران

2010-12-21T05:19:00.003Z

یک دست آب
یک دست خاک
گل شده است فکرم
چه کنم که به هم نمی چسبد
این گل
از این آب و خاک

برای بهتر دیدن تصویر روی آن کلیک کنید

مطلبی برای سالگردِ توقیف روزنامه حیات نو

2010-12-12T01:41:00.004Z

چند روز پیش ، سالگرد توقیف روزنامه «حیات نو» بود . روزنامه ای که من یکسال در آن کار کردم . درست پارسال در روز 17 آذر ، ما حکم توقیف را دریافت کردیم . امسال در سالگرد این روز به این موضوع فکر کردم که شاید بد نباشد مطلبی درباره روزنامه «حیات نو» و جو تحریریه آن نشریه بنویسم . در آن چند روزِ سالگردِ توقیف نتوانستم خود را قانع کنم و دلیل قابل قبولی برای نوشتن پیدا کنم . سیل روزنامه ها ی توقیف شده در یکی دو سال گذشته زیاد است و بسیاری از خبرنگاران صادق در کشورم اکنون در زندان ها هستند و یا بیکارند و از مشکلات معیشتی و ... مشت می خورند که لزوم نوشتن درباره روزهای خوب در حیات نو ، اولویت نبود . اما دیروز با یکی از همکاران سابقم در آن روزنامه که در حال حاضر دوستِ خوبی نیز هست صحبت کردم و از دغدغه هایش در این روزها و شرایط روزنامه ای که در آن کار می کند آگاه شدم. به نظرم رسید باید چیزی بنویسم و حرفی بزنم ( هر چند بسیار شخصی ) . روزی که به حیات نو رفتم ، تنها دو ماه بود که به ایران برگشته بودم . من ِ غرق شده در افکار ِ خود ،که ریسمان می بافتم و منطق ِ شخصی سَق می زدم ، پا به مجموعه ای در حوزه رسانه کشور نهادم که اکنون می توانم با کمی تردید و کمی شک (که همواره واجب است) آن را جزء پاکترین و مطهر ترین مجموعه های این حوزه در ایران بخوانم. فارغ از تمام اختلاف های عقیدتی که از یک ذهن ایده آلیست جریان می یابد حیات نو نشریه ای بود که خبرنگارانش جوهر قلم هایشان را مقدس می دانستند و دل در گرو کشورشان با حقوقی ناچیز (و حتما خنده دار) می نوشتند آن هم با کمترین امکانات . اما گنجینه شان صمیمیتی بود که در بین تیم کارکنان حیات نو ریشه دوانده بود و خانواده ای ساخته بود که اگر هم غری داشتیم ، فقط غر بود و کینه نبود.

دوباره یادم می آید که روزهای اول در حیات نو چقدر برایم عجیب بود.هم دیگر را خواهر یا برادر می خواندند که آن روزها به نظرم نوعی کپی برداری از هویتی اسلامی انقلابی بود که از نظرم بیشتر به نمایش می ماند ، آن هم از آن دست نمایشهایی که سالها در ایران اجرا شده بود و حاصل نتایجش فقط تظاهری عوام فریبانه بود. آدمهایی که با بعضی از آنها فرسنگ ها فاصله داشتم و تا مدتها گیج این بودم که چه طور با آنها بر خورد کنم، امروز چند تن از صمیمی ترین دوستانم هستند و شاید هنوز هم جنس و هم شکل نمی اندیشیم ، اما درک می کنیم و دوست می داریم یکدیگر را. این سرمایه بزرگیست که آن را مدیون حیات نو هستم .و معنا واقعی آن خواهر و برادر خواندن ها را اکنون متوجه می شوم.حال که احساس می کنم همه آن افراد خانواده ام هستند و اکنون می فهمم که تظاهر که نبود ، که بسیار خالصانه بود .

شاید مهمترین حاصل آن روزها برای من ، واقع بین شدن و فرار از گرفتاری رمانتیزه شدۀ ایده آلیست گرایِ ذهنِ من و فهم معنای مداومت و درک تضاد و فهمیدن این که خوشامد ِ من با واقعیت فرق دارد. و خورد شدن تفکر صد در صد گرایانه و متعصبم . ( مباحثی که موضوع بحث این روزهای من ، با دوستان هم فکرم در قبل از حیات نو است ) شاید اگر این روزها نیز همین درک و همین فکر در میان همه مردم مان جریان داشت ، بهتر می زیستیم.

این را می توانم شهادت دهم و شاهد می گیرم صفحاتِ آرشیو روزنامه حیات نو را ، که پیشرفت ایران و زندگی بهتر مردم ایران و آگاه سازی آنها از حقوقشان مهمترین منشوری بود که بچه های تحریریه حیاتِ نو به آن پایبند بودند.

مطلبم درباره حیات نو را این گونه تمام می کنم که :

دوستان عزیزم در روزنامه حیات نو ، قلم هایتان همواره استوار باد و صداقت و خلوصتان بی کران

به رنگ ارغوان

2010-12-11T03:59:00.000Z

امشب برای بار دوم فیلم « به رنگ ارغوان » ساخته ابراهیم حاتمی کیا رو دیدم و این بار ، بر خلاف دفعه قبل که در سینما مطبوعات (فلسطین) ، در جشنواره و تنها دیده بودم ، لذت بردم و توانستم بسیار به فضای فیلم نزدیک شوم . شاید به خاطر اینکه این بار با تمرکز بیشتری دیدم و شمقدری در میان فیلم به سالن سینما نیامد و فضا را برای بیست دقیقه به هم نریخت!!! حالا می توانم حتی از واژه تحسین بر انگیز(در قد و قواره سینمای ایران) نیز استفاده کنم . شاید این فیلم اگر در زمان خود دیده می شد و درگیر سانسور و ... نمی شد می توانست بسیار تاثیرگذار شود و شاید تجربه ای مثل « آژانس شیشه ای » را در کارنامه حاتمی کیا رقم می زد . هر چند که به در حال حاضر نیز فیلم ، بسیار کارگردانی خوب و منظمی دارد و در کارنامه حاتمی کیا شاخص است . شاید اگر این فیلم در همان سالهای 83 – 84 دیده می شد ، هیچوقت حاتمی کیا فیلمی مثل « دعوت » را نمی ساخت . فیلمی که به نظرم نقطه ای کدر در کارنامه حاتمی کیاست .با وجود اینکه نسبت به خود حاتمی کیا نقد بسیاری دارم ولی صداقتش در روایت را تحسین می کنم . به رنگ ارغوان هم اکنون در شبکه سینمای خانگی عرضه شده است و اگر آن را ندیده اید پیشنهاد می کنم که آن را تهیه کنید و ببینید.

استعفا

2010-11-15T04:13:00.000Z

قصه ها یش را خوب روایت نکرد

شهرزاد قصه گویِ من

یاد نگرفتم

چگونه بخشنده باشم و چگونه مطهر

تطهیر لازم نیست وقتی

این آسمان گرفته

سرود می خواند گاهی

از آن سرود های انقلابی ِ 57

که در مدرسه ردیف می شدیم و با کاغذ های رنگیِ درو دیوار می خواندیم " ایران ایران ایران ، رگبار مسلسل ها " و بعد از ظهر ها افسانه توشیبان می دیدیم.

این چیست که اینگونه رخنه کرده است

و این چیست که بی رحمانه می تازد بر در و دیوارِ فاصله های نا مانوس

دست نیافتنی می شود آن روز که دستت دراز شود

نه از روی جبر

از حسادت

از شهوت

و از لبخندِ سر خوشانه پیروزی

امروز از ریاست استعفا می دهم

چگونه رهایت کنم؟

2010-11-04T23:14:00.000Z

چگونه رها کنم

شرطی را که از آغاز ، پرنده وار بر دروازه دلم نشست

چگونه رها کنم

این غمهای هوس انگیز و بی تاب تنهایی را

همان که یدک کشش بوده ام ، از روزگارانی که آهسته لمست کردم

نگاهم کردی و بعد هیچ .

حبابها یکی یکی ترکید

در میان بازی کودکانه و سرد من و دیوار

حال چگونه رها کنم باز

لذت هم زدن این استکان چای را

وقتی تلخی ات می تازد هنوز

در این دوران تازیانه های شبانه.

چگونه رهایتان کنم

دیوار های سرکشِ دوست داشتنی

برای مادر

2010-10-28T23:21:00.000+01:00

دقیقا همین امشب

از نردبان خاطره افتادم

کابوس های ندیدنت

از خودِ ندیدنت ترسناکتر است

حیف.

از آغوش امنت باز دور شده ام.

.......

برای مادرم که آغوش اش امنترین آشیانه دنیاست

تولدت مبارک ای اصیل ترین مهربان

پی نوشت : فاجعه اینجاست که عکسی از تو همراهم نیست .!

فراری

2010-10-11T00:03:00.000+01:00

روزی که صدا، موازی سکوت است
و نگاهِ تو لرزان
روزی که شب ها بر روی صبح می غلتند
و نگاه تو نگران
روزی که دلم ترسید ، از روزهای ندیدنت
و نگاه تو بر قدم های من گریان
و روزی که نگاهِ تو با روزهای من هم بستر شد
از ترس اعدام های شبانه
و تو و من با هم فرار کردیم
به کجا ؟
.
.
.
به این فکر نکردیم

* عکس : صحنه ای از فیلم ضد مسیح ، اثر لارس فنتریه

اولین سخنرانی

2010-09-17T00:05:00.000+01:00

امروز برای اولین بار تو عمرم، سخنرانی کردم . اونم برای چهارده دقیقه. بهتر از اون چیزی بودم که فکر می کردم. تجربه خوبی بود ولی یه کمی ترسناکِ وقتی که قرار باشه در مورد اثرات رنگ در طراحی داخلی برای یه مشت آدم این کاره حرف بزنی . واقعا ترسناک بود

آیا هنوز هستم ؟

2010-09-14T02:31:00.000+01:00

روز عجیبی بود امروز.نمی دانم که چطور است ، این که در این گوشه دنیا دور از ایران دغدغه ایران را داشته باشی و در صحبتها و بحث های مختلف سعی کنی ، ملیت های مختلف را قانع کنی که ما انسان های متمدنی هستیم و میزان قضاوت ما دولت ما نیست چقدر می تواند عجیب باشد . امروز دوستی از کشور ترکیه حرف عجیبی زد . از من پرسید در آینده چه خواهی کرد ؟ همین سوال ساده بس بود که ساعت ها من را به هم بریزد . می گفت تو که آنقدر دغدغه کشورت را داری حاضری به ایران بر گردی و اونجا برای کشورت قدم بر داری ؟ آیا حاضر هستی که آرامش را از خانواده و خود بگیری و به جایش برای آزادی در کشورت تلاش کنی؟ نمی دانم چطور جوابش را دادم که تناقضی با من پیش نیاید . واقعا نمی دانم . فقط این را فهمیدم که بعد از اینکه به اتاقم آمدم ساعت ها فکر کردم و فکر کردم و فکر کردم ولی باز در اول خط برای یک تصمیم جا خالی می دادم . نمی دانم آنقدر شجاع هستم آنقدر قوی هستم یا نه ؟ ولی می دانم که به این سوال هنوز باید فکر کنم و فکر کنم و این بار به جای اینکه بقیه را متقاعد کنم که ما انسان های خوبی هستیم ، خودم را متقاعد کنم.روز عجیبی بود امروز.

سرمشق

2010-07-11T21:32:00.000+01:00

بر روی تمام سنگفرش های ذهن ِ من حک شده است

فراموشی آغاز ِ آزادی است

و آزادی از چنگ تو یعنی هبوط

در جایی که زمان را معلق کرده ام

و زنانگی ات را از فالم حذف می کنم

چگونه می توان تو را خط زد ؟

از تقویم،از تاریخ،از خواب

و از ذهن

!!

2010-06-27T13:38:00.000+01:00

نگاهت

خیلی دور است
از آنجا که
دلم می خواهد باشد

انتظار از تو

2010-06-21T09:12:00.000+01:00

فکر می کردم که دیگر تمام شده است ، همه کسانی که می دیدم نوعی رفتار ِ محترمانه داشتند که همه از انقراض رابطه حکایت می کرد . در این روند ضربدری و این روند یک گام به جلو و دو گام به عقب ،همیشه یک حس است که می ماند . کمی حسرت در کنار یک حس خلاء .

انتظار از تو غریب است
توقع ِ توغریب تر

رفتار ات زنجیر است
بر پاهای رابطه
و باز یک گره کور

وابسته

2010-06-02T13:35:00.000+01:00

من هنوزم پر از حس های عجیبم . !
امروز به وابستگی هایم فکر کردم . به انسانهایی که به آنها وابسته ام به چیز هایی که به آن وابسته ام . یک چیز بسیار در این کند و کاو پر رنگ بود و آن اینکه خیلی از انسانها و خیلی از چیز ها برایم دست انداز هستند و من دلیل احساسی برای وابستگی دارم اما منطق کم است معمولا . امروز چیزهایی شنیدم و دیدم که شاید بهتر باشد راهی برای استقلال بیابم
اما آنجا که احساسم می گوید : اگر که اشتباه بود چه خوب بود اشتباه ....... دقیقا آنجا ( یعنی همین جا که هستم ) چه باید کرد ؟؟
مغزم در حالت انفجار است فقط .. !

تو مشغول مردن ات بودی

2010-05-14T09:15:00.001+01:00

هر روز
به مردن فکر می کنم
به مریضی ، قحطی
خشونت ، تروریسم ، جنگ
به آخر الزمان

و همین
کمک می کند به هیچی فکر نکنم

راجر مگاف - از کتاب تو مشغول مردن ات بودی

تحقیر

2010-05-14T08:21:00.000+01:00

یک قهوه داغ

یک سیگار

به همین راحتی تو را می فروشم

فاصله بین ما طعم یک اسپرسو دوبل می دهد

بدون شکر

و کشتن تو از آن کارهاست که یک دفعه اتفاق می افتد

بی حرف پیش

با یک ابزار ساده

با یک عکس ، با یک شعر

با کمک تمام نوشابه های انرژی زای دنیا

هنوز حسی در من هست

2010-05-09T19:04:00.001+01:00

حس عجیبی است و تازه. وقتی می یابم تو را دوباره . ذره ذره اندامت را مرور می کنم در عکس و با انگشت خیال لمس می کنم تو را در ذهنم . و باز به یاد می آورم روزی را که زیر باران زیر طاق ........ ای بابا بی خیال

کارم بدان رسید که همراز خود کنم.......................هر شام برق لامع و هر بامداد باد

عکس از نمایش «شباهت» به کارگردانی حامد باقرزاده است

بدون لهجه خندیدن

2010-05-09T09:32:00.000+01:00

فیروزه جزایری دوما جزو آن دست از نویسنده هایی است که خواندن کتابهایش از راحترین کارهاست ، نثر روان و تاثیر گذارش و هم چنین طنز جذاب نوشته هایش موجب می شود که در فضای کتابهایش غرق شویم و یک باره فراموش کنیم که چندین ساعت است که داری یک کتاب را می خوانی . دیروز کتاب جدید ی از وی را دیدم یه نام بدون لحجه خندیدن . اول فکر کردم که شاید بهتر باشد که منتظر ترجمه بهتری از این کتاب باشم زیرا مترجم کتاب را نمی شناختم . اما بالاخره وسوسه خواندن سریعتر کتاب غلبه کرد و آن را خریدم و خواندم . هر چند که نتوانست این کتاب لذت عطر سنبل ، عطر کاج را در من ایجاد کند اما باز هم آنقدر نثر کتاب شیرین بود که فکر کردم باید آن را معرفی کنم . کتاب را نشر جمهوری چاپ کرده است و قیمت آن3200 تومان است .ترجمه آن را نیز آرامنوش باباخنیاس به عهده داشته که ترجمه نسبتا روان و خوبی است

تفاله یا همان درخت

2010-05-09T09:23:00.000+01:00

خشایار دوست خوبی است و انگاری نویسنده خوبی نیز شده است . بد به حال من که مشغله و شلوغی این روزها نمی گذاشت که به وبلاگش سر بزنم و نوشته هایش را بخوانم و خوش به حال من که لذت خواندن تعداد زیادی از نوشته هایش یک جا نصیبم شد

http://tofale.ir/derakht/Index.php

آدرس تفاله یا همان درخت

When a legend passed a way…

2009-06-26T14:32:00.001+01:00

King of Pop is no more ....Michael Jackson Dead at 50 … Its awful . He was a great person .
Michael Jackson, one of the most widely beloved entertainers and profoundly influential artists of all-time, leaves an indelible imprint on popular music and culture. Legendary mega popstar Michael Jackson has passed away at 2.26PM local time on 26th June 2009 at the UCLA Medical Center, Los Angeles. Cardiac arrest was said to be the cause of death by the Coroner of LA, Fred Corral, who also added that an autopsy will be done later today.

50 year old Jackson was suffering from skin cancer and was taking heavy medications much to the concern of his well-wishers. In the morning on 26th he had some medical emergency in his home in Holmby Hill where paramedics were called and he was taken to the hospital immediately. But he did not survive the coma and left the world. Sources say that mother Katherine and sister La Toya hurried to the med-center as soon as they got the news.

Biography

His Website

2009-06-26T14:03:00.000+01:00

تلاطم این روزها که سخت می گذرد و سخت می گذرد و سخت می گذرد ، نفس می بندد و پوست می ترکاند از تمام لحظه های پر امید و پر کار رفته، از تمام فشار های که گهگاه نشاط آور بود( چون امید بود چون همه با هم بودیم) یک سوال را ضخیم و پر رنگ می کند این ثانیه های کشدار ، که کجا هستیم و چه می گذرد بر ما . فشار زیاد بود ، درد های بعدش بیشتر. امید که رفت یک جسم ماند با روحی چروک شده که طراوتش روزها می خواهد و ماه ها ، اتوی ذغالی داغ روزگارصافش خواهد کرد.آرام نشده ایم فقط کمی مریضیم ،همین . کم کم باید احساس و منطق جا عوض کنند و بچربند بر هم، اگر خواهان تداوم و پایداری باشیم . امید می دمم تا باد کند و بر دست بگیرم بادکنک سفید صلح و آزادی را . و سر آخر از یدالله رویایی که برای شجاعتی زنانه سروده که در حافظه تاریخ ثبت شود ، که می شود .

ای که در صفِ پیش،
جان پیش ِ صف می گذاری
برتلاطم تو جهان ِمن کف و کاهی باد !
و جمال تو تا ابد
اندازۀ جان ما باد !

در میان غریبه ها

2009-04-17T12:33:00.000+01:00

این جا ایران است سرزمینی که همه ما همواره به تاریخ و فرهنگ و شکوهش می بالیم. اما هر گاه که دقت می کنیم و آینه ای می یابیم که امروز خود را ببینیم ، این فرهنگ چون پتکی میشود و آن چنان بر سر ما فرود می آید که همه چیز مان را انکار کنیم و فرار کنیم از هر آنچه که هستیم ،این آینه هر چیزی می تواند باشد ، یک فیلم ، روزنامه ، تماشای یک بازی فوتبال از لیگ کشورمان و یا حتی دنبال کردن اخبار میهنمان. وقتی که اخبار را می خوانیم می توانیم خود را در این آینه ، در همه سطوح بینیم (رجوع کنید به آخرین نوشته های فاطمه رجبی ). آن لحظه است که باید گفت امروز ما ... .
فراموش کنید ، از اول می گویم:
آدم عادی است . تا به حال بسیاری را مثل او دیده ام.در تاکسی ، در اتوبوس ، همه جا. شبیه ایران است ، شبیه همه مردم ایران ،اما سعید حنایی یک اختلاف کوچک (از نظر خودش) با بقیه دارد . او شانزده زنِ خیابانی را کشته. و این از افتخارات اوست و به آن می بالد او در مطبوعات ایران به مرد عنکبوتی معروف شده بود.مردی که تفکرش و برخوردش سبب شد که فیلمی در باره اش ساخته شود.
مازیار بهاری فیلم مستندی را در موردِ او ساخته به نام And along came a spider" . این فیلم نشان می دهد بررسی یک قتل چگونه می تواند به یک تجزیه تحلیل اجتماعی منتهی شود، و اینکه یک جنایت ( به دلیل انگیزه ها و دلایل در شکل گیری آن موضوع )، به مثابه بیرون کشیدن قرعه ای از میان یک جمعیت هفتاد میلیونی ست؛ نمونه ای از یک تفکر غالب در جوامع مردسالار و یک تفکر ایدئولوژیک مذهبی. در شرایطی که زنان و کودکان، به دلیل ضعف قوانین حمایتی و هم به دلیل قدرت جسمانی مردان، در موضع ضعف قرار دارند، گره ها و عقده های روانی جامعه به هر دلیل که تولید شده باشد با اعمال خشونت بر این دو قشر تخلیه می شود و نتیجه اش اتفاقاتی ست مشابه آنچه برای سعید حنایی و 16 زن خیابانی رخ داده است. گوش دادن به حرف های سعید حنایی و تماشای روحیه حق به جانب او در این مستند گزارشی ساده و روان یکی از سخت ترین کارهاست. آشکار شدن یک به یک لایه های فکری این انسان عادی و معمولی، با آن چهره شهرستانی مظلوم نما، لرزه بر تن تماشاگر می اندازد.وقتی که صحبت های اعضای خانواده اش را می شنویم ( مادرش ، پسرش ، همسرش و ...) متوجه فقر فکری و فرهنگی جامعه مان می شویم و اینجاست که می شود فهمید و درک کرد که این فقر چقدر می تواند خطرناک باشد. تمامی این ها سرنخ هایی بوده اند که مازیار بهاری را به سوی بررسی این قتل ها کشاند؛ شاید اینکه مقتول ها همه زن های خیابانی بوده اند برای فیلمساز نشانه ای از ایدئولوژیک بودن عمل قاتل و بهانه پیگیری او بوده، یا شاید ابراز رضایت قاتل از کار خود، فیلمساز را بر آن داشته تا ذهن این انسان آرامِ ترسناک، و زندگی مقتولین مغضوب او را کندوکاو کند و مستندی از آنها بسازد اما لحظه ای که تایید جامعه را می بینیم ما می مانیم و سعید حنایی که آیا او را به عنوان پدیده ای غریب و غیرطبیعی بنگریم یا آدمی عادی که نمونه های بسیار دارد، و این ماییم که این میان غریبیم

در باره فیلم:
Director: Maziar Bahari
Genre: Culture & Society
Movie Type: Gender Issues, Religions & Belief Systems
Themes: Religious Zealotry, Serial Killers
Release Year: 2002
Country: IR
Run Time: 53 minutes

* سعید حنایی سر انجام متهم شناخته شد و اعدام شد ، او هرگز از کار خود پشیمان نشد و در لحظه مرگ می خندید چون فکر می کرد درهای بهشت به سوی اش باز شده است.

دوباره از نو

2009-04-14T14:57:00.000+01:00

دوباره شروع می کنم ، از اول ، این بارطوری دیگر

2008-02-05T20:11:00.000Z

اسنیف کردن ِ حسرت
تزریق ِ کابوس
پکهای عمیق ِ دلتنگی
اعتیاد ِ انتظار

وحشت

2008-01-26T00:52:00.000Z

وحشت ِ اول :
ناگهان ترسیدم
خواب از من فرار می کند
پهلو به پهلو می شوم
رویاهایم وحشی شده اند

وحشت ِ دوم :
عرق کرده ام
خواب تو را دیده ام
وقتیِ جهان پر ِ مرز است
کجا باید تو را بجویم؟

وحشت ِ سوم:
بی درنگ غش می کنم
قلبم آرام میزند
مغزم در تپش است
امروز دوباره آمدی

وحشت ِ چهارم :
جیغ می کشند
داد می زنند
این کما
قویتر از تمام ِ شوکهای برقی ِ جهان است

وحشت ِ پنجم :
این سکوت دیگر چیست ؟
امروز تعطیل است ؟
در تنهایی
چشمانم
غوغای هق هق سر می دهند

وحشت ِ ششم :
همه با هم نماز بخوانیم
شمع روشن کنیم
شب ِ جمعه است
ثواب دارد

وحشت ِ هفتم :
پیچیده در ترمه اعلا
روی دست می برندم
برای شادی روحم صلوات ِ بلند بفرستید...

تو می میری.... به همین سادگی

2008-01-24T20:38:00.000Z

عرق ِ سردی بر پشتم نشسته بود اما همچنان با سر سختی گفتم : «هیچ دلیل ِ منطقی واسه مرگ ِ غیر ِ مترقبه من وجود نداره.»
«می دونی مرگ عاشق ِ دلایل ِ غیر ِ منطقیه... اون به تو اعلام کرده که قراره بمیری و تو با زنگی که بهش زدی تصمیمشو تایید کردی... و همین برای اون کافیه»
« اون دچار ِ سوتفاهم شده من باید باهاش حرف بزنم »
« امکان نداره ... تا وقتی هستی، مرگ نیست و وقتی مرگ می آد تو نیستی ... حقیقتش تو دیگه تقریبا هیچ فرصتی نداری... حتی برای علاج ِ قطعی افسردگی دندونات.»

*******

در عالم افسانه های مینیمالیستی ، طبعا باید آدم این خبر ِ ناگوار را در درجه اول به اطلاع همسر ، نامزد ، یا محبوبش برساند. پس به یکی از این سه نفر زنگ زدم که البته الان دقیقا خاطرم نیست کدامشان بود ، بهر حال مطمئنم که یک خانم در آن سوی خط گوشی را برداشت . چون احتمال می دادم که باید خیلی مرا دوست داشته باشد تصمیم گرفتم این خبر ِ دردناک را طوری به اطلاعش برسانم که حول نکند.
« سلام عزیزم ... هنوز اسم خوبت رو با "ه" سوراخ دماغ می نویسن و عشق قشنگت رو با "س" سه نقطه ؟ »

بخشهایی از داستان ِ تومیمیری... به همین سادگی. نوشته حسین ِ یعقوبی از کتاب ِ خرمگس و زن ستیز
با تشکر از یاسی عزیز

بانوی من

2008-01-20T12:27:00.000Z

من زمان را بلعیده ام
تا در آن کارزار ِ شبنمای گیس ِ تو
روشنایی لبهای وحشی ات را به یاد آورم
که وقتی می گفتی دوستت دارم
گلها بی تاب بر تاب ِ سینه هایت سجده می کردند

من با صبر خوابیده ام
تا فراموش نشود روزی که
جهان را
به مهمانی سنجاقکهایی خواندم
که فاصله عاشقی را با مرداب حفظ می کردند
و از پرواز ِ عارفانه شان اوج می گرفتند
آسمان را می دریدند

من روزگار را خود بافته ام
آنگاه که درد شدی
همچون تمشکهای وحشی
از جداره سینه ام بالا رفتی
خوار هایت را فرو کردی
تا شاهد ِ زایمان ِ آن میوهای کال باشی

من رویا را دریده ام
تا خواب ِ کلاغان ِ شومی را بر هم زنم
که در رویای دزدیدن ِ چشمان ِ یاقوتی ِ تو
با مترسکانی همدست شده اند
که حمله گراز ها را جشن می گریرند

من دردی را سروده ام
تا خیال را آزاد کنم
به نا کجای این برهوت ِ عظیم
و دویدن ها کودکانه تو را نظاره کنم
که شقایق ها را چگونه لگد می کنی

من سرما را دزدیده ام
تا هیچکس هوس ُ دستانی را نکند
که ناگهان در وحشت دوری ات رها شد
و تو را نیافت و بیهوده
به هم سابیده می شد

من تو را باز کرده ام بانوی ِ من
تا از میان ِ عریانی ات
سرزمینی پدید آید
جایی پر از اکسیژن ناب

خاطره 1

2007-12-22T20:55:00.000Z

ساعت حدودِ شش ِ بعد از ظهر ِاولین روز ِ زمستان است. بر روی تاب ِ سبز رنگی عقب و جلو می روم ،در محلی که برای بازی ِ کودکان در پشت خانه ام ساخته شده است. این روزها به خاطر ِ سرمای شدید ایروان کودکان جسارت ِ بیرون آمدن از خانه را ندارد چه برسد به بازی. پس طبیعی است که من در اینجا تنها باشم و از سردی ناشی از تماس ِ بدنم با صندلی آهنی و یخ زدۀ تاب دچار ِ لرز شوم. در ضلع جنوبی ِ این محل کلیسای قدیمی قرار دارد که روحانی ترین و بی آلایش ترین عبادتگاهی است که تا کنون دیده ام. کلیسایی کوچک ( حتی کوچک تر از خانه ام) و سنگی و کم رفت و آمد .انگار که عبادتگاه ها هم گاهی مظلوم واقع می شوند و تنها می مانند.
امروز بعد از اینکه شمعی را که نذر روزانه ام است در کلیسا روشن کردم . برای گریز از خانه رفتن به محل ِ بازی کودکان پناه بردم و این تاب ِ سبز رنگ.
اشکم بدون اراده می ریزد و من نگاه میکنم که چگونه راهش را برای پیوستن به زمین پیدا می کند . گویی همه راه ِ تثبیت را یاد گرفتند و این منم که معلق مانده ام و این تاب ِ سبز رنگ معلق بودنم را ریتم بخشیده است. عقب می روم و بعد به جلو می رسم و دوباره راه ِ نرفته را بر می گردم . همچون حضور ِ نوار رنگی ِ بسته شده به دریچه کولر ، که بدون ِ اراده اش مجبور به رقصی تهوع آور می شود ، مشغول ِ لرزیدن ِ بی اراده ام . انگاری کسی کولر زندگی ام را در این سرما روشن کرده و مرا به دریچه اش گره زده است. نه توان فرار است و نه توان ِ وارد شدن به درچه و ریز شدن .
خوبی این تاب این است که سرعتش را خودم کنترل می کنم.حتی این روزها که مغزم فرمان نمی دهد و این اندام است که می تازد ومن این تاختن را این گونه صدا می کنم : زندگی

یک روز ِ من

2007-12-04T20:15:00.000Z

امروز دوباره اشکم سرازیر شد .
صبح وقتی از خیسی بالشتم از خواب بیدار شدم ، فهمیدم که باز در خواب گریه کرده ام. به سرعت برخواستم و شروع به کلنجار رفتن با خودم شدم تا قبل از حمله تو، برای مقابله آماده باشم . صبحانه ام را با بی میلی تمام تا سر حدِ اشباع خوردم . و سعی کردم با یک موزییک پر انرژی دوباره به زندگی روزانه ام بر گردم .و اماده شوم که چشمها و گوشهایم را مقابل غبار ِ انفجار و موسیقی انهدامت ببیدم. حتی برای بهتر شدن حالم لباس پوشیدم و در خیابانهای سرد ِ شهر پیاده راه رفتم و در برابر ِ اولین هجو ی تو مقاومت کردم ، برای این که برنده این جنگ باشم به دانشگاه سر زدم ولی در آن سوی این بازی و تلاش، این تو بودی که نخ ِ میانی مغزم را می کشیدی و نگذاشتی که ادامه دهم و قبل از رسیدن به کلاس، تو دوباره بر امروزم مسلط شدی و مثل همیشه من مست ِ فرمانهای تو شدم . با دست و پا زدنم برای رها شدن بیشتر تو را خوشحال می کردم . و این خنده های وحشی یانه تو چنان بر جان ِ من فرود می آمد که با هر ضربه اش بخشی از بدن ِ من بی خاصیت می شد، و در اختیار ِ تو قرار می گرفت . این گونه تو تمام وجود ِ من را امروز نیز تسخیر کردی.
مجبورم کردی که به خانه برگردم و با یک ملودی پر هیجان با تو برقصم. من رقصیدم ،همان گونه که تو می خواستی همان گونه که هزار بار درخواست کرده بودی . در ِ خانه ام را که قفل کردی و فرمان دادی که بمان و بیرون نرو. من دوباره فهمیدم که بی اراده در اختیار تو شدم . به اجبار کت و شلوار تاکسی دو ِ من را از کمد بیرون آوردی و بر تنم پوشاندی و من خوشحال از این رویا، با تمام وجود سعی در آراسته کردن ِ خود کردم . شام را با هم خوردیم و سیگارمان را با هم کشیدیم و دست در دست ِ هم حرف زدیم ، حرف زدیم و حرف زدیم. در تمام طول حرف زدن حواسم به این بود که با گفتن کلامی تو را نرنجانم و کاری کنم که به این بازی ادامه دهی . حتی تلفن ها را جواب ندادم تا که اتفاقی نیفتد که من از این رویا به بیرون پرتاب شوم . حرفهایم را سنجیده انتخاب کردم . از آزردگی ام به تو نگفتم و حتی از بی رحمی ات حرفی به میان نیاورده .حتی این سوال دیوانه کننده ام را از تو نپرسیدم : « چرا هر وقت که می خواهی می آیی و هر وقت من می خواهم می روی » فقط به دستانت نگاه کردم و این حس تکراری را تجربه کردم . غم و شادی در کنار هم . این تنها چیزی بود که تو به من هدیه دادی. تجربه اش انقدر درد آور اما لذت بخش است که می خواهم به خاطر وجودش از تو تشکر کنم . گیر کردن میان دو دست تنومند و هم وزن که مدام فشارم می دهند و حتی آن گاه که از این زورآزمایی بیهوش می شوم باز کارشان ادامه دارد . این فشار را همیشه حس می کنم حتی هنگامی که تو دست در دست ِ من روبه رویم نشستی و با مهربانی در صورت ِ من آروغ میزنی و من مست بوی آروغت می شوم و دستانت را محکم تر می گیرم و با فشار ِ کوچکی به تو می فهمانم که چقدر دوستت دارم آنگاه تو مثل امروز با ناخن های تیز و بلندت بر پوست ِ سرم خط میکشی و من از این احساس دردِ لذت بخش به خواب میروم.

همیشه می دانم که در این مواقع نباید بخوابم چون اگر بیدار شوم تو را دیگر نمی یابم . شاید این کار را برای راحت رفتن انجام میدهی و نمی خواهی ببینی آن لحظه ای که مهربانه خون جاری شده از صورتم را می مکی و لباس رفتن را می پوشی من چگونه التماست می کنم که بمانی.. امروز دوباره از این درد خوابم برد و وقتی بیدار شدم ،من بودم خانه رنگارنگ و شلوغم و یک بوی آشنا که به قسط مسموم کردن ِ من در هوا پریشان بود و من با تمام وجود بویت را به داخل سینه ام روانه کردم تا شاید تو مرگ مرا که هر لحظه نزدیکتر می شود حس کنی و این بار به در خواست ِ من به اینجا بیایی . اما مثل همیشه اشتباه کردم . با صورتی خونی و سینه ای پر از درد حرکت کردم و چوب خطی دیگر کشیدم که نشان می داد که این هفدهمین روز است که با این امید باطل به زندگی ام پایان ندادم . من هیچ وقت آنقدر احمق نبودم که تو فکر می کنی و می خواهم به تو قول بدهم که اگر این حماقت خیالی ِ تو در من به حماقت واقعی تبدیل شود ، آن هنگام است که دیگر چوب خط ها نیز تمام میشوند .اما این جمله تورات را هرگز فراموش نکن «ما همچون دانه زیتونی هستیم که هنگامی جوهر ِ خود را پس میدهیم که در هم شکسته شویم».
در خانه ام هستم ، روی یک چهار پایه نشسته ام و سرم پایین و پایین تر می رود. تا عاقبت لبهای مرطوبم بر زانویم قرار می گیرد و تازه می فهمم دوباره من هستم و هجوم ِ این نامعلوم، که یک غریبه است به نام ِ مرگ ، و تلاش ِ ما برای یک معاشرت ِ ابدی...

زمین ِ فرسوده

2007-11-29T20:14:00.000Z

من در سکوت
به دنبال آخرین واژه های ترانه ای هستم
که خواندم و تو ناتمام رهایش کردی
شاید وسعت این ترانه و صدای چون داوودت
آنقدر نبود که گوشه ای از
عدالت ِ بخشنده اش
زیر ِ دندانهای وجود ِ من خورد شود.

تا تفاله اش را از مقعد دفن کنیم
برای بارور شدن ِ زمین.

رد ِ پایت را تا کی در هاوَن فراموشی آسیاب کنم؟؟

و من دوباره مُردم

2007-11-26T20:17:00.000Z

حرف می شکافت
دهان ِ یاوه گویت را
راه دروازه ات را که باز می کنم
دوباره با هم می خوانیم
ما آنقدر از هم دوریم
که موج ها پیغاممان را می رسانند
***
آیا تو می توانی
سرکشی چشمانت را با سکوت بپوشانی؟؟
***
در تو زیستم ، تا بی نهایت
دوباره بازگشت
زندگی در صفر ِ مبداء
این نیز می میرد و افسانه من است که می ماند
***
در مرگ ِ من روزی خون می گرید
چشمانِ این شهر ِ سیاه.

فرصت ِ ماندن نیست

وقت ِ رفتن است

مادران همیشه راست می گوییند

2007-11-22T23:30:00.000Z

سوار ارابه ای بود.گاه چپ میرفت و گهگاه راست . در بارِ خود لباس حمل می کرد و می تاخت و می نازید بر سرمایه اش که همین لباس های پوسیده بود. در بین راه مسافر سوار می کرد و از پول حمل آنها نان می خورد تا زنده بماند .
لباسها را به نسبت ِ مسافرانش عوض می کرد . یک روز آخرین لباس ِ کافکا را می پوشید که از آخرین حراجی دوران ِ صداقتش خریده بود و روز دیگر با لباس لمپنها، فاحشه ها را به مقصد می رساند.فرق نداشت چه می دانست و چه می پسندید. زیبایی وجود نداشت اگر می بود سیرت ِ اندک مسافرانی بود که برایش دست تکان می دادند و دیگر هیچ. در راه، پیچ ها و پرتگاه ها هیچ وقت نابودش نکردند ولی همیشه ناتمام ماند و پایانش را هیچ کس ندید . کلاغ ها همیشه بی آشوب می میرند.

مادرم می گفت: شیطان هر روز در می زند. ولی قلب پاکت هیچ گاه در را برایش نمی گشاید . اما نمی دانست یک روز دلم برای شیطان می سوزد و درگیر بازی اش می شوم اما تا این بازی شروع شد. نمیدانم از کجای بازی ، از لذتش به حقیر بودنش پی بردم..
کاش همه فرزندان به حرفهای مادرانشان گوش می دادند.

گلهای انتظار

2007-11-20T21:36:00.000Z

دور از تو ِ واقعی ات.
در تنها باقی ماندۀ دوران ِ کودکی ام
پرواز می کنم به سرزمینی دیگر
جایی که در آن آزادی، نوید آرامشی خالص می دهد.
و من رسایی نامش را با صدای بلند فریاد می زنم و هیچ عابری بر من نمی خندد.
در عشق بازی اش گم ، در او حل می شوم.

آنجا
رمز این در را می گشایم.
چراغ خانه ام را روشن می کنم.
پنجره را برای تو باز می کنم تا در جان ِ من نور بپاشی..

می فشارم روی هر خاطره ، صورت خسته ام را هنوز

Last tango in Paris

2007-11-11T01:11:00.000Z

کودکان آنقدر شکنجه می شوند تا اولین دروغشان را بگویند.
در جایی که دنیا را سرکوبی فرا گرفته.
جایی که آزادی توسط خودپرستی به قتل می رسد.

آمین

بعضی اتفاقها باور کردنی نیستند. مثل مرگ ِ مارلون براندو

ابراهیم آقا و گلهای قرآن

2007-11-09T20:26:00.000Z

من تو این 20 سال ِ زندگیم به خودم فشار آوردم و خودم رو جر دادم تا یه حرفی رو بزن ولی نتونستم . نه این که بلد نبودم حرف بزنم ، نمی تونستم منظورم و بگم ، طوری که شخص شنونده هم بفهمه وهم درک کنه . به هر حال خدا پدر و مادر این ابراهیم آقا رو بیامورزه که این حرف رو بسیار زیبا و شیک و کوتاه بیان کرده و دیگر من مجبور به جر دادن ِ خودم نیستم و بقه عمرم را می تونم راحت به زندگیم ادامه بدم. در این جا لازم است که از آقایان اریک امانوئل شمیت ( نویسنده داستان ِ ابراهیم آقا و گلهای قرآن) و عمر شریف ( بازیگر ِ نقش ابراهیم آقا) کمال تشکر را داشته باشم.
قبل از اینکه حرف آقا ابراهیم را بنویسم می خوام بگم که باید چشمانمان را به عاشقانه دیدن عادت بدهیم تا یک طعم شیرین رو حتی در بدترین لحظات زندگی مان حس کنیم .

ابراهیم آقا گفت : عیب نداره . عشق تو به اون مال ِ خودته . بگذار عشقت را نخواد ، ولی هر کاری که بکنه نمی تونه چیزی و عوض بکنه . فقط سر ِ خودش بی کلاه می مونه ، همین . بازنده اونه مومو ، چیزی که تو می دی ، تا ابد مال ِ تو می مونه و اما چیزی رو که می خوای برای خودت نگه داری برای همیشه از دستش میدی .!

به قول ِ یکی از دوستان، در آخر این ما هستیم که بازی و بردیم.....

من ، فاکنر ، کافکا و سارتر را درک کنید

2007-11-06T20:36:00.000Z

همیشه قرار نیست که اعتماد نتیجه خوبی بده به خصوص با این قوانین جالب و جذاب معاشرتی. و همیشه هم قرار نیست آدم ها از حسادت هم دیگر سواستفاده نکن . باز هم به دلیل همون قوانین خاص. اینجانب پیشنهاد می کنم که به همه سوراخ سمبه های ادراک سر بزنین . اگر دلیلی پیدا کردین خوب معلومه که مسائل خیلی شیرین تر از اتفاقات روزمره هستند و اگر به دنبال دلیل گشتین و نشد باز رجوع کنید به من. تا مسئله شما رو براتون بشکافم . صداقت یک جاهایی تبدیل به حماقت محض می شه و لذت بردن ِ دیگران هم از صداقت افراد به همین دلیلی که میگم . دوستان عزیز درک نمی کنید من رو؟؟
پس بیاین که بازی راه بندازیم هر کس برنده شد کلاهش و هوا بندازه و بقیه برند به یه سراغ پروار کردن مغز بی حاصلشون. باز هم درک نکردین؟؟
دوستان عزیز خواهش می کنم من ، فاکنر ، کافکا و سارتر رو درک کنید..!!!!!

برف

2007-11-04T21:03:00.000Z

لایه مجله های قدیمی ام را ورق می زنم . با مطالب ِ طنزش با صدای بلند می خندم و از این که این چنین با صدای بلند می خندم لذت می برم . اخبار امروز را مرور می کنم. آشوب است و غوغا ( یاد غوغا بخیر که سال قبل همین موقع ها بسته شد) ، به قول نبوی اگر در سوئیس گاز اشک آور بزنند . خودتان فکر کنید که دیگر در باقی دنیا چه خبر است ...!!
باز هم هوا سرد شده و فرهاد می خواند «... روشنی برفی همه کارش آشوب ....» و من پرواز می کنم به سال گذشته زمانی که فکر می کردیم اولین نفری هستیم که پا روی اولین برف سال گذاشته ایم . سال قبل وقتی برف آمد دلمان گرفته بود و بیهوده می خندیدیم اما امسال هنوز برف نیامده است و ما دیگر نمی خندیم. داشتم فکر می کردم ما ملت جهان سوم عادت کرده ایم که گوسفند باشیم ( به کسی بر نخورد ها . گوسفندیم دیگر) اما اینک درزهای خانه ام را محکم بسته ام و دیگر به هیچ قیمتی مجال آمدن به سرما نمی دهم .که شاید گوسفندی با شرف باقی بمانم ... همیشه سرما با خود تاریکی هم می آورد اما بعد از آن دنیا روشن تر از آن چیزی که هست می شود. و من امروز گارد خود را برای ضربه های مهلک خدا باز کرده ام تا محکم تر بر سینه ام بکوبد...

خالق و مخلوق

2007-11-02T20:37:00.000Z

آن هنگام که فرشتگان بر ساحت ِ رنجورَش سلام کردند. نمی دانستند که این آفریدۀ اعجاب انگیزِ خالق ، روزی به همه چیز پشت خواهد کرد و در دوردست ترین جای ذهنش به بی عدالتی خالقش معترض خواهد شد.و در انفعال عظیمش، گوشه گیری و حقارت را می گزیند. تا که بالقوه بودنش را خشک کند و هر روز این حسرت را همرا بوی دود ، در درون سینه خود جمع کند که چرا گه گاه ریق شرافت را سر نکشید.؟

************
امروز مخلوق ، روی یک صندلیِ لهستانی ِ زیبا که گاه . بی گاه پایه هایش می لغزد و خطر ویرانی اش را با صدای جیر جیرش بلند بیان می کند نشسته است . در جایی که محل تلاقی دو آبی مرموزاست و صدایی که حاکی از جاری بودن آبی پر رنگ تر است . سفر را با تنهایی اش برگزیده است و بغل کرده است خواب و رویا را تا از این چنگال عظیم که گلویش را به قصد خفه کردن می فشارد فاصله گیرد. با خوب بودن چیزی درست نشد ، بد شدن را چگونه باید نوشت؟ مخلوق در این فکر روی همان صندلی لهستانی ِ نحیف به ترسناک ترین مرز دنیا خیره شده است و و در ثبت روزهای خود همواره از خود می پرسد. کوتاهی نظم و ناظم را چگونه باید پزیرفت.

************
فرشته سجده کرد و گفت: این همان مخلوقِ دردمندِ خالق است..همه بر مقامش سجده کنید

منحط

2007-07-25T13:01:00.000+01:00

نهایت حرفهایمان وقتی روبه روی هم می نشینیم، همین نطق باقی مانده از کتاب حل المسائل دیوانگی است (اثر مجیک دریم) و بعد از آن تو طبق معمول با بند بنفش کفشهایت بازی می کنی و من به انگشتان کشیده ات خیره می شوم و منتظر فرصت، برای این که فشارشان دهم و در دستانم اثرشان را ثبت کنم . بیهوده است. تا بحال که بیهوده بوده. انتظار یعنی شروع زوال ، یعنی شروع یک تحقیر لذت بخش ، یعنی تبلور توقع ، یعنی آغاز فضاحت محترمانه و کوچک شدن بی شرمانه. وقتی روی همه چیز هاله ای از خون آبه خوابیده خود نمایی یعنی رنج بیهوده کشیدن ، من که دیگر نه رنگی دارم و نه افسونی که جادویت کنم . پس همان تحقیر لذت بخش را ترجیح می دهم همان انتظار ابلهانه را . گاهی هم بخار میشوم و از دریچه کوچک هواکش کنار دستشوئی همراه بوی تعفن به بیرون پرتاب می شوم. نمی دانی چه پرتاب لذت بخشی است...سهم من از لذت همین پرتاب است. حقیقتا حضور تو فقط یک بهانه کودکانه برای لذت بردن است. یک خود خواهی مقدس......یک لقمه رویا و بعد یک سیفون آب سرد با فشار زیاد..همه چیز را قورت میدهم و بعد با یک آروغ خودم را به بیرون پرتاب میکنم. با من آروغ بزن. من منحط شده ام

اندر وصف زمانه

2007-07-07T20:15:00.000+01:00

از حق که نگذریم ، ندیدن روی ماهت هم این روزها نعمتی است ، در عجبم از کار زمانه و کله ماق هایش و نخود ریختن هایی که اقبال انسان و من را رقم میزند . باز صد شکر که سرش هر جا گرم است فکر رسوایی و خانه خراب کردن ما نیست . آن چند باری هم که از دستش در رفته قابل بخشش است به شرطی که منتت را همیشه بر سرش نگاه داری و نگذاری زیاده روی کند .

از حال و روز این دوران که بگویم چیزی نمی ماند جز این که من مانده ام یک صافی بزرگ . حالا باید ببین جقدر می توان ریز شد و از آن عبور کرد. و به ریش روزگار خندید که هووووووووم کجایش را دیده ای ؟؟ بچرخ تا بچرخیم.

داشتم از ندیدن رویت می گفتم و نعمتی که نا خواسته به سراغم آمده و گهگاه برایم هورا می کشد و کف می زند و به این که موجود پوست کلفتی مثل من را می رقصاند بر خود می بالد . تا چند روز دیگر تنهایم و هر چه بر خودم ناسزا می فرستم که بچسب و استفاده کن هیچ عایدی ندارد . یا خواب می مانم و یا کرختی ناشی از قرصها، امان لذت به من نمی دهد . اما هر چه هست پا در هوا بودن و سر گیجه دوری را نمی شود هضم کرد . روی هر لبه اش که می ایستم با سر می خورم زمین . من می مانم و معالجه این هیبت دریده و یک بسته قرص ، که خوردن و نخوردنش با هم برابر است.

می گوید به خود عابر: بیابان را سراسر مه گرفته است !!!

یک روز خوب

2007-07-05T13:32:00.000+01:00

امروز روز خوبی بود ، نه به خاطر این که من تا لنگ ظهر خواب بودم و هیچ کس مزاحم خوابم نشد بلکه بیشتر به خاطر روایت یک داستان از طرف یکی از دوستان نزدیکم . او می گفت حدود پنج سال پیش ، یعنی در زمان جنگ جهانی دوم ، در آن هیاهویی که دنیا را تسخیر کرده بود. و وحشت و هراس آن دوران(یادتان هست که..) روزی فردی را دیده که بدنبال یک کفش در سطل آشغالهای محله کراسکر ورشو میگشت . حالت فیزیکی و نوع رفتار آن مرد دوست من را متعجب کرده بود و این سوال را برایش پیش آورده بود که چنین آدمی چرا باید سر در زباله کند و دنبال چیزی گردد؟؟ دوست من تصمیم میگیرد که با آن مرد صحبت کند و به او نزدیک می شود...

دوست من : سلام آقا می توانم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟؟

آن فرد: آآآآآآ خواهش می کنم . مشکلی پیش آمده؟

دوست من : نه ولی اگر حمل بر گستاخی و پررویی من نمی گذارید برایم کمی تعجب بر انگیز بود . دیدن آدمی با کت و شلوار تاکسی دو که سر در زباله ها فرو کرده.

آن فرد : چه چیزی تعجب شما را بر انگیخته؟؟

دوست من : آآآآآآآ معذرت می خوام می توانم شغل شما را بپرسم؟

آن فرد: بله من آرشیتکت هستم . ببخشید من کمی عجله دارم باید به کارم برسم . از آشنایی با شما خوشحال شدم.

دوست من : من هم همین طور

و دوست من رفت و آن فرد به کار خود ادامه داد.....

دارید می خندید؟ حالتان به هم خورده از ابلهانه بودن این ماجرا؟ می پرسید جه جیز این داستان باعث خوشحالی من شد؟

فعلا این موضوع را کنار میزاریم. در مورد چیز دیگری صحبت می کنیم.آقایان خواهش میکنم یک بار ناله یک انسان تربیت شده قرن نوزده را وقتی دندانش درد می کند بشنوید.این کار را در روزهای دوم و سوم هم تکرار کنید.او به سادگی نمی نالد که دندان درد دارم ، این فرد تربیت شده مثل رعیت یا دهقان نمی نالد بلکه مانند کسی می نالد که روحش با فرهنگ و تربیت غربی عجین شده. ناله هایش تا حدی خام ، ساختگی ،و خشم آلود است و تمام شب و روز ادامه دارد. اما این ناله تاثیری در حال او ندارد خودش بهتر از همه این را می داند.می داند که بیهوده خود و دیگران را رنج می دهد.حتی خویشاوندان که شاهد نالیدن او هستند به هیچ وجه درد او را باور ندارند و با خود می گویند که می تواند ساده تر . آرام تر از این بنالد..

شما چه فکر می کنید؟ دلیل آن را چه می دانید؟

بله...درست است. علتش فقط خشونت ذاتی و تمایل به آزار دیگران است و همین است که لذت دارد. من درد می کشم تو چرا نباید آزار ببینی؟؟ این در تمام ما انسانهای متمدن قرن نوزده وجود دارد. شک نکنید. ما وقتی درد داریم . دیگران را خوشحال نمی کنیم حتی دوست نداریم آنها در حالت عادی باشند . و احساس راحتی داشته باشند.حالا چه خود خواسته و چه نا خود آگاه ( نا خود آگاه انسان قرن نوزده)

حالا اگر در این قرن کسی را ببنید که تنهایی ناله میکند و نمی خواهد روی شما اثر بگذارد و حتی کمک هم نمی خواهد چه حسی پیدا می کنید؟؟؟

آقایان هنوز هم ملتفت مقصودم نشدید؟؟؟

امروز واقعا روز خوبی است. بسیار خوب..............

تحت تاثیر: یادداشتهای زیرزمینی-داستایفسکی

سی و هفت روز

2007-07-03T00:36:00.000+01:00

سی و هفت روزمانده به اعلام بیداری.در این سی و هفت روز وقت داری هر شب به خوابم بیایی و اگر خواستی با هم سنجاقک های آدم خوار را دنبال کنیم

نقطه سر خط

2007-06-16T22:28:00.000+01:00

کسل تر و بی حوصله تر از قبلم. دور خودم می چرخم و همه جیزهمان طور احمقانه ادامه پیدا می کند. باید خود را تسکین دهم. باید آرام شوم. همه راها را رفتم. جواب نداد..درد کشیدم، فریاد زدم، ساکت شدم، خودم را حبس کردم، رویا بافتم، خواهش و التماس کردم، حتی تحقیر شدم و دوباره رسیدم به سر جای اول.باید دوباره بنویسم.اما در این مدت من و دنیا بزرگتر شدیم باید طوری بنویسم که ذهنم در بیابد که جایی پیدا شده تا عقده هایش را ثبت کند
به این دمیدن که هر روز کش دار تر و آهسته تر می شود